<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>LOL - Versioni Tradotte</title>
	<atom:link href="http://www.versionitradotte.it/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.versionitradotte.it</link>
	<description>Latino On Line - Versioni di latino tradotte</description>
	<lastBuildDate>Thu, 11 Mar 2010 00:50:26 +0000</lastBuildDate>
	<generator>http://wordpress.org/?v=2.9.2</generator>
	<language>en</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
			<item>
		<title>&#8220;La prima maestra è la nutrice&#8221;</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/quintiliano/la-prima-maestra-e-la-nutrice/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/quintiliano/la-prima-maestra-e-la-nutrice/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 11 Mar 2010 00:50:26 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Quintiliano]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/?p=997</guid>
		<description><![CDATA[Ante omnia ne sit vitiosus sermo nutricibus: quas, si fieri posset, sapientes Chrysippus optavit, certe quantum res pateretur optimas eligi voluit. Et morum quidem in his haud dubie prior ratio est, recte tamen etiam loquantur. Has primum audiet puer, harum verba effingere imitando conabitur, et natura tenacissimi sumus eorum quae rudibus animis percepimus: ut sapor [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Ante omnia ne sit vitiosus sermo nutricibus: quas, si fieri posset, sapientes Chrysippus optavit, certe quantum res pateretur optimas eligi voluit. Et morum quidem in his haud dubie prior ratio est, recte tamen etiam loquantur. Has primum audiet puer, harum verba effingere imitando conabitur, et natura tenacissimi sumus eorum quae rudibus animis percepimus: ut sapor quo nova inbuas durat, nec lanarum colores quibus simplex ille candor mutatus est elui possunt. Et haec ipsa magis pertinaciter haerent quae deteriora sunt. Nam bona facile mutantur in peius: quando in bonum verteris vitia? Non adsuescat ergo, ne dum infans quidem est, sermoni qui dediscendus sit.</font></p>
<p><font color="#c28a34">Prima di tutto le nutrici non abbiano un parlare scorretto: Crisippo raccomandò quelle colte, se fosse stato possibile, volle almeno che venissero scelte le migliori per quanto risultasse chiaro. E la moralità certamente in queste cose senza dubbio è prioritaria, tuttavia parlino anche con rettitudine (correttezza grammaticale). Queste (nutrici) il bambino ascolterà inizialmente, cercherà di ripetere le parole di queste imitandole, e fin dalla nascita siamo molto attaccati alle cose che apprendiamo con animo inesperto: come dura il sapore di cui si impregnano i vasi (usati per la prima volta), e (come) non si estinguono i colori con i quali è stato corretto il primitivo candore della lana. Proprio queste (prime impressioni) si fissano più forte di quelle che si deteriorano. Infatti facilmente le cose buone si trasformano in peggiori: forse qualche volta i vizi si sono trasformati in buone abitudini? Non si abitui quindi al linguaggio famigliare chi, se non è ancora per lo meno un infante, dovrà dimenticarlo.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/quintiliano/la-prima-maestra-e-la-nutrice/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Epitomae, IX, 8, 11-&gt;21</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/giustino/epitomae-ix-8-11-21/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/giustino/epitomae-ix-8-11-21/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 11 Mar 2010 00:28:54 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Giustino]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/?p=996</guid>
		<description><![CDATA[Huic Alexander filius successit et virtute et vitiis patre maior. Itaque vincendi ratio utrique diversa. Hic aperta, ille artibus bella tractabat. Deceptis ille gaudere hostibus, hic palam fusis. Prudentior ille consilio, hic animo magnificentior. Iram pater dissimulare, plerumque etiam vincere; hic ubi exarsisset, nec dilatio ultionis nec modus erat. Vini nimis uterque avidus, sed ebrietatis [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Huic Alexander filius successit et virtute et vitiis patre maior. Itaque vincendi ratio utrique diversa. Hic aperta, ille artibus bella tractabat. Deceptis ille gaudere hostibus, hic palam fusis. Prudentior ille consilio, hic animo magnificentior. Iram pater dissimulare, plerumque etiam vincere; hic ubi exarsisset, nec dilatio ultionis nec modus erat. Vini nimis uterque avidus, sed ebrietatis diversa vitia. Patri mos erat etiam de convivio in hostem procurrere, manum conserere, periculis se temere offerre; Alexander non in hostem, sed in suos saeviebat. Quam ob rem saepe Philippum vulneratum proelia remisere, hic amicorum interfector convivio frequenter excessit. Regnare ille cum amicis nolebat, hic in amicos regna exercebat. Amari pater malle, hic metui. Litterarum cultus utrique similis. Sollertiae pater maioris, hic fidei. Verbis atque oratione Philippus, hic rebus moderatior. Parcendi victis filio animus et promptior et honestior. Frugalitati pater, luxuriae filius magis deditus erat. Quibus artibus orbis imperii fundamenta pater iecit, operis totius gloriam filius consummavit.</font></p>
<p><font color="#c28a34">A costui (Filippo) successe il figlio Alessandro, superiore al padre sia nel bene che nel male. Ad esempio, adottarono diverse tattiche di vittoria: l&#8217;uno conduceva gli scontri frontali, l&#8217;altro ricorreva a sotterfugi; e così, quest&#8217;ultimo traeva personale soddisfazione dall&#8217;aver tratto in inganno i nemici, l&#8217;altro dall&#8217;averli sterminati senza mezzi termini. Quello fu più accorto in giudizio, questo di animo più grandioso. Filippo riusciva a non far trasparire la propria ira, e il più delle volte anche a soffocarla; questo (Alessandro), invece, una volta che s&#8217;era infiammato, la vendetta e il castigo trovavano libero e immediato sfogo. Entrambi erano provetti bevitori, ma sfogavano diversamente la propria ubriachezza molesta. Tipico del padre era passare direttamente dal banchetto al campo di battaglia, venire alle mani, esporsi ai pericoli senza timore; Alessandro infieriva non contro il nemico, ma contro i suoi amici; per la qual cosa, spesso Filippo tornava dai combattimenti con qualche ferita, Alessandro, altrettanto spesso, abbandonava il banchetto che aveva ucciso qualcuno dei suoi. Quello (Filippo) non gradiva circondarsi di persone del suo seguito nell&#8217;esercizio del potere; questi (Alessandro) pareva addirittura esercitare il potere a svantaggio dei suoi amici. Il padre ci teneva ad essere amato, il figlio ad esser temuto. Pari, in entrambi, l&#8217;amore per le belle lettere. Più portato alla critica il padre, più fedele alla tradizione il figlio. Filippo era più parco, tutto all&#8217;opposto il figlio. Nel figlio c&#8217;era un&#8217;animo più disposto e più genuino ad aver riguardo per gli sconfitti. Il padre era decisamente più dedito alla parsimonia; al figlio piaceva, invece, il lusso. Grazie a quelle disposizioni, Filippo gettò le fondamenta di un regno che coprisse l&#8217;intero mondo; il figlio portò a termine quel glorioso, universale disegno.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/giustino/epitomae-ix-8-11-21/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Fabulae, 153 &#8211; Deucalion et Pyrrha</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/igino/fabulae-153-deucalion-et-pyrrha/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/igino/fabulae-153-deucalion-et-pyrrha/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 10 Mar 2010 11:55:52 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Igino]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/?p=995</guid>
		<description><![CDATA[Cataclysmus, quod nos diluvium vel irrigationem dicimus, cum factum est, omne genus humanum interiit praeter Deucalionem et Pyrrham, qui in montem Aetnam, qui altissimus in Sicilia esse dicitur, fugerunt. Hi propter solitudinem cum vivere non possent, petierunt ab Iove, ut aut homines daret aut eos pari calamitate afficeret. Tum Iovis iussit eos lapides post se [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Cataclysmus, quod nos diluvium vel irrigationem dicimus, cum factum est, omne genus humanum interiit praeter Deucalionem et Pyrrham, qui in montem Aetnam, qui altissimus in Sicilia esse dicitur, fugerunt. Hi propter solitudinem cum vivere non possent, petierunt ab Iove, ut aut homines daret aut eos pari calamitate afficeret. Tum Iovis iussit eos lapides post se iactare; quos Deucalion iactavit, viros esse iussit, quos Pyrrha, mulieres. Ob eam rem laos dictus, laas enim Graece lapis dicitur.</font></p>
<p><font color="#c28a34">Quando avvenne il cataclisma che noi chiamiamo diluvio oppure inondazione, tutta la razza umana perì a eccezione di Deucalione e Pirra che si rifugiarono sull&#8217;Etna, il monte più alto (si dice) che sorga in Sicilia. Essi non potevano sopravvivere per la solitudine; perciò pregarono Giove di concedere loro degli uomini oppure di annientarli come era successo agli altri. Allora Giove ordinò di gettare delle pietre dietro la schiena: quelle gettate da Deucalione divennero uomini, quelle da Pirra donne. Questa è l&#8217;origine della parola laos (popolo), poiché in greco laas significa pietra.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/igino/fabulae-153-deucalion-et-pyrrha/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>&#8220;Deucalione e Pirra&#8221;</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/igino/deucalione-e-pirra/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/igino/deucalione-e-pirra/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 10 Mar 2010 11:51:07 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Igino]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/?p=994</guid>
		<description><![CDATA[Cum diluvium accidit, omne genus humanum intertiit praeter Deucalionem et Pyrrham, qui in Siciliam in montem Aetnam incolumes confugerunt. Hi quia propter solitudinem vivere non poterant, ab Iove petiverunt ut aut sibi homines comites daret aut eos pari calamitate puniret. Tum Iuppiter respondit: &#8220;Si lapides post terga vestra iactabitis, lapides a Deucalione iacti viri fient, [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Cum diluvium accidit, omne genus humanum intertiit praeter Deucalionem et Pyrrham, qui in Siciliam in montem Aetnam incolumes confugerunt. Hi quia propter solitudinem vivere non poterant, ab Iove petiverunt ut aut sibi homines comites daret aut eos pari calamitate puniret. Tum Iuppiter respondit: &#8220;Si lapides post terga vestra iactabitis, lapides a Deucalione iacti viri fient, lapides autem a Pyrrha iacti mulieres erunt&#8221;. Deucalion et Pyrrha Iovi oboediverunt: sic hominum genus, exstinctum antea, Iuppiter restituit.</font></p>
<p><font color="#c28a34">Quando avvenne il diluvio, tutto il genere umano perì ad eccezione di Deucalione e Pirra, che si rifugiarono incolumi in Sicilia sul monte Etna. Essi, poichè non potevano sopravvivere per la solitudine, pregarono Giove di concedere loro degli uomini come compagni oppure di punirli con una pari calamità. Allora Giove rispose: &#8220;Se getterete delle pietre dietro la vostra schiena, le pietre gettate da Deucalione diventeranno uomini, mentre quelle gettate da Pirra saranno donne&#8221;. Deucalione e Pirra ubbidirono a Giove: così Giove ripristinò il genere umano, prima estinto.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/igino/deucalione-e-pirra/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>&#8220;Avidità punita&#8221;</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/valerio-massimo/avidita-punita/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/valerio-massimo/avidita-punita/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 10 Mar 2010 11:41:53 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Valerio Massimo]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/?p=993</guid>
		<description><![CDATA[Nicotris sapiens et clara Babyloniorum regina, antequam e vita excederet, ministris suis imperavit ut in sepulcro suo haec verba inscriberentur: hic ingens thesaurus latet: si Babyloniorum rex in gravi pecuniae inopia erit, sepulcrum aperite atque thesaurum sumite, si autem sepulcrum violaverit nulla nessitate adductus, aviditatis suae poenas solvet&#8221;. Per multos annos Nicotridis sepulcrum violatum non [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Nicotris sapiens et clara Babyloniorum regina, antequam e vita excederet, ministris suis imperavit ut in sepulcro suo haec verba inscriberentur: hic ingens thesaurus latet: si Babyloniorum rex in gravi pecuniae inopia erit, sepulcrum aperite atque thesaurum sumite, si autem sepulcrum violaverit nulla nessitate adductus, aviditatis suae poenas solvet&#8221;. Per multos annos Nicotridis sepulcrum violatum non est, sed cum Dareus factus est Persarum rex, divitiarum cupiditate motus, sepulcrum aperuit ut thesaurum sumeret: reginae cadaver tantum invenit et apud cadaver haec verba scripta: &#8220;Si tuam pecuniae aviditatem contìnere scires, mortuorum scelera non violares!&#8221;. Temperantia enim magnus thesaurus est.</font></p>
<p><font color="#c28a34">Nicotridi sapiente e famosa regina dei Babilonesi prima di morire comandò ai suoi ministri di incidere sul suo sepolcro queste parole: &#8220;Qui è nascosto un ingente tesoro: se il re dei Babilonesi si troverà in grave mancanza di denaro, apra il sepolcro e prenda il tesoro, se invece violerà il sepolcro senza nessuna necessità, pagherà la pena della sua avidità&#8221;. Per molti anni il sepolcro di Nicotridi non venne violato, ma quando Dario divenne re dei Persiani, mosso dalla cupidigia di ricchezze, aprì il sepolcro per prendere il tesoro. All&#8217;interno, però trovò solamente il cadavere della regina e presso il cadavere questa scritta: &#8220;Se sapessi trattenere la tua avidità di ricchezze non violeresti i sepolcri dei morti. La temperanza infatti è un grande tesoro&#8221;.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/valerio-massimo/avidita-punita/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Atticus, 4</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/cornelio-nepote/atticus-4/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/cornelio-nepote/atticus-4/#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 06 Mar 2010 11:13:05 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cornelio Nepote]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/?p=992</guid>
		<description><![CDATA[Huc ex Asia Sulla decedens cum venisset, quamdiu ibi fuit, secum habuit Pomponium, captus adulescentis et humanitate et doctrina. Sic enim Graece loquebatur, ut Athenis natus videretur; tanta autem suavitas erat sermonis Latini, ut appareret in eo nativum quendam leporem esse, non ascitum. Item poemata pronuntiabat et Graece et Latine sic, ut supra nihil posset [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Huc ex Asia Sulla decedens cum venisset, quamdiu ibi fuit, secum habuit Pomponium, captus adulescentis et humanitate et doctrina. Sic enim Graece loquebatur, ut Athenis natus videretur; tanta autem suavitas erat sermonis Latini, ut appareret in eo nativum quendam leporem esse, non ascitum. Item poemata pronuntiabat et Graece et Latine sic, ut supra nihil posset addi. Quibus rebus factum est ut Sulla nusquam eum ab se dimitteret cuperetque secum deducere. Qui cum persuadere temptaret, &#8216;Noli, oro te&#8217;, inquit Pomponius &#8216;adversum eos me velle ducere, cum quibus ne contra te arma ferrem, Italiam reliqui&#8217;. At Sulla adulescentis officio collaudato omnia munera ei, quae Athenis acceperat, proficiscens iussit deferri. Hic complures annos moratus, cum et rei familiari tantum operae daret, quantum non indiligens deberet pater familias, et omnia reliqua tempora aut litteris aut Atheniensium rei publicae tribueret, nihilo minus amicis urbana officia praestitit. Nam et ad comitia eorum ventitavit, et si qua res maior acta est, non defuit. Sicut Ciceroni in omnibus eius periculis singularem fidem praebuit; cui ex patria fugienti HS ducenta et quinquaginta milia donavit. Tranquillatis autem rebus Romanis remigravit Romam, ut opinor, L. Cotta et L. Torquato consulibus. Quem discedentem sic universa civitas Atheniensium prosecuta est, ut lacrimis desiderii futuri dolorem indicaret.</font></p>
<p><font color="#c28a34">Quando Silla nel suo ritorno dall&#8217;Asia giunse qua, per tutto il tempo che vi si trattenne, volle presso di sé Pomponio, conquistato dalla gentilezza e dalla cultura del giovane: parlava il greco così bene da sembrare nato in Atene; ma, nella sua conversazione latina, vi era tanta dolcezza che era chiaro che possedesse una certa quale grazia naturale, non acquisita. Recitava poi poesie greche e latine con una perfezione insuperabile. Per tutti questi motivi Silla lo volle sempre accanto a sé e desiderava portarlo con sé. E mentre cercava di convincerlo: &#8220;Ti prego&#8221;, gli disse Pomponio, &#8220;di non volermi portare contro quelli a causa dei quali dovetti lasciare l&#8217;Italia per non prendere con loro le armi contro di te&#8221;. Ma Silla lodò molto lo scrupolo leale del giovane, e partendo ordinò che fossero trasferiti a lui tutti i donativi che aveva rice*vuto ad Atene. Qui rimase molti anni, attendendo al patrimonio familiare tanto quanto è dovere di un oculato capo di famiglia, dedicando tutto il resto del tempo alla cultura o allo Stato ateniese; ma ebbe modo di prestare i suoi servigi anche agli amici di Roma. Infatti andò più volte alle loro campagne elettorali e non mancò quando si trattò qualche problema particolarmente importante. Per esempio a Cicerone mostrò una fedeltà straordinaria in tutti i suoi gravi frangenti; e quando questi lasciò la patria per l&#8217;esilio, gli fece dono di duecentocinquantamila sesterzi. Quando la situazione a Roma fu tornata tranquilla, vi fece ritorno sotto il consolato, mi pare, di L. Cotta e Lucio Torquato; alla sua partenza lo accompagnò tutta la popolazione ateniese dimostrando con le lacrime il dispiacere del futuro rimpianto.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/cornelio-nepote/atticus-4/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>&#8220;Elogio di Cicerone&#8221; (2)</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/quintiliano/elogio-di-cicerone-2/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/quintiliano/elogio-di-cicerone-2/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 05 Mar 2010 00:15:30 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Quintiliano]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/?p=991</guid>
		<description><![CDATA[Nam mihi videtur M. tullius, cum se totum ad imitationem Graecorum contulisset, effinxisse vim Demosthenis, copiam Platonis, iucunditatem Isocratis. Nec vero quod in quoque optimum fuit studio consecutus est tantum, sed plurimas vel potius omnes ex se ipso virtutes extulit inmortalis ingenii beatissima ubertas. Non enim pluvias, ut ait Pindarus, aquas colligit, sed vivo gurgite [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Nam mihi videtur M. tullius, cum se totum ad imitationem Graecorum contulisset, effinxisse vim Demosthenis, copiam Platonis, iucunditatem Isocratis. Nec vero quod in quoque optimum fuit studio consecutus est tantum, sed plurimas vel potius omnes ex se ipso virtutes extulit inmortalis ingenii beatissima ubertas. Non enim pluvias, ut ait Pindarus, aquas colligit, sed vivo gurgite exundat, dono quodam providentiae genitus in quo totas vires suas eloquentia experiretur. Nam quis docere diligentius, movere vehementius potest? Cui tanta umquam iucunditas adfuit? Ut ipsa illa quae extorquet impetrare eum credas, et cum transversum vi sua iudicem ferat, tamen ille non rapi videatur sed sequi. Iam in omnibus quae dicit tanta auctoritas inest ut dissentire pudeat, nec advocati studium sed testis aut iudicis adferat fidem, cum interim haec omnia, quae vix singula quisquam intentissima cura consequi posset, fluunt inlaborata, et illa qua nihil pulchrius auditum est oratio prae se fert tamen felicissimam facilitatem.</font></p>
<p><font color="#c28a34">A me pare infatti che Marco Tullio, nel suo dedicarsi interamente all&#8217;imitazione dei greci, abbia riprodotto la forza di Demostene, ricchezza di Platone e l&#8217;arrendevolezza di Isocrate. Ma tutti pregi che si trovano in quegli autori non gli era giunti soltanto con lo studio: la maggior parte delle sue virtù (o meglio, tutte) le ha prodotte la felicissima ricchezza del suo talento immortale, traendole da se stesso. Non si limita infatti a raccogliere, come dice Pindaro, le acque piovane, ma trabocca con la sua viva corrente: la sua nascita è stato un dono della provvidenza, affinché l&#8217;eloquenza potesse mettere alla prova in lui tutte le proprie possibilità. Dovrebbe infatti formare gli ascoltatori con maggior diligenza? Chi ha mai avuto il fascino così grande? Potresti addirittura credere che le ammissioni che estorce egli ne ottenga semplicemente, e che, quando trascina il giudice e gli fa cambiare opinione con la forza della sua eloquenza, si ha l&#8217;impressione che il giudice non venga rapito ma che lo segua docilmente. C&#8217;è poi in tutte le parole che dice una tale autorità che si prova vergogna a dissentire da lui; non porta nei processi la borsetta dell&#8217;avvocato, ma l&#8217;attendibilità di un testimone o di un giudice; tutti questi pregi che, a stento,uno per uno, si potrebbero raggiungere dopo uno studio intensissimo, scorrono in lui senza fatica; il suo famoso stile, il più bello che si sia mai ascoltato, ma sono felicissima spontaneità.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/quintiliano/elogio-di-cicerone-2/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Tusculanae Disputationes, II, 18-19</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/altre-versioni/tusculanae-disputationes-ii-18-19/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/altre-versioni/tusculanae-disputationes-ii-18-19/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 05 Mar 2010 00:06:09 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Altre versioni]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/?p=990</guid>
		<description><![CDATA[ 18 &#8211; Ego a te non postulo, ut dolorem eisdem verbis adficias quibus Epicurus voluptatem, homo, ut scis, voluptarius. Ille dixerit sane idem in Phalaridis tauro, quod si esset in lectulo; ego tantam vim non tribuo sapientiae contra dolorem. Sit fortis in perferendo, officio satis est; ut laetetur etiam, non postulo. Tristis enim res [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444"> <strong>18</strong> &#8211; Ego a te non postulo, ut dolorem eisdem verbis adficias quibus Epicurus voluptatem, homo, ut scis, voluptarius. Ille dixerit sane idem in Phalaridis tauro, quod si esset in lectulo; ego tantam vim non tribuo sapientiae contra dolorem. Sit fortis in perferendo, officio satis est; ut laetetur etiam, non postulo. Tristis enim res est sine dubio, aspera, amara, inimica naturae, ad patiendum tolerandumque difficilis.<br />
<strong>19</strong> &#8211; Aspice Philoctetam, cui concedendum est gementi; ipsum enim Herculem viderat in Oeta magnitudine dolorum eiulantem. Nihil igitur hunc virum sagittae quas ab Hercule acceperat tum consolabantur cum</p>
<p>E viperino morsu venae viscerum<br />
Veneno inbutae taetros cruciatus cient.<br />
Itaque exclamat auxilium expetens, mori cupiens:<br />
Heu! qui salsis fluctibus mandet<br />
Me ex sublimo vertice saxi?<br />
iam iam absumor, conficit animam<br />
Vis vulneris, ulceris aestus.<br />
Difficile dictu videtur eum non in malo esse, et magno quidem qui ita clamare cogatur.</font></p>
<p><font color="#c28a34"> <strong>18</strong> &#8211; Io non ti chiedo di definire il dolore con gli stessi termini con cui Epicuro descriveva il piacere, oh uomo, che come sai, ha un grande interesse per il piacere. Egli nel toro di Falaride avrebbe detto esattamente le stesse parole, che avrebbe pronunciato se fosse stato sul divano; io non attribuisco alla sapienza tanta efficacia contro il dolore. Sia forte nel sopportare, il suo dovere è portato a termine; non pretendo anche che provi gioia. Infatti è senza dubbio un&#8217;esperienza triste, aspra, amara, contraria alla natura, difficile da sopportare e da tollerare.<br />
<strong>19</strong> &#8211; Guarda Filottete, che deve essere compatito se piange; infatti aveva visto Ercole che urlava sull&#8217;Eta per la violenza del dolore. Dunque le frecce che furono ricevute da Ercole non consolarono affatto quest&#8217;uomo nel momento in cui imbevute di veleno dal morso della vipera le vene delle viscere provocarono terribili patimenti. Perciò grida invocando aiuto, desiderando morire: ahi Chi mi darà ai flutti del mare gettandomi dalla cima della rupe? Di ora in ora mi consumo, la violenza della ferita, il bruciore della piaga, distruggono la mia vita. Sembra difficile dire che non si trovi in un male, e certamente grave chi è costretto a gridare così.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/altre-versioni/tusculanae-disputationes-ii-18-19/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>De Bello Civili, III, 64 (&#8220;L&#8217;eroico sacrificio di un soldato vessillifero&#8221;)</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/cesare/de-bello-civili-iii-64-l-eroico-sacrificio-di-un-soldato-vessillifero/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/cesare/de-bello-civili-iii-64-l-eroico-sacrificio-di-un-soldato-vessillifero/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 04 Mar 2010 23:48:21 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cesare]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/?p=988</guid>
		<description><![CDATA[Hoc tumultu nuntiato Marcellinus cohortes subsidio nostris laborantibus submittit ex castris; quae fugientes conspicatae neque illos suo adventu confirmare potuerunt neque ipsae hostium impetum tulerunt. Itaque quodcumque addebatur subsidii, id corruptum timore fugientium terrorem et periculum augebat; hominum enim multitudine receptus impediebatur. In eo proelio cum gravi vulnere esset affectus aquilifer et a viribus deficeretur, [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Hoc tumultu nuntiato Marcellinus cohortes subsidio nostris laborantibus submittit ex castris; quae fugientes conspicatae neque illos suo adventu confirmare potuerunt neque ipsae hostium impetum tulerunt. Itaque quodcumque addebatur subsidii, id corruptum timore fugientium terrorem et periculum augebat; hominum enim multitudine receptus impediebatur. In eo proelio cum gravi vulnere esset affectus aquilifer et a viribus deficeretur, conspicatus equites nostros, &#8220;hanc ego,&#8221; inquit, &#8220;et vivus multos per annos magna diligentia defendi et nunc moriens eadem fide Caesari restituo. Nolite, obsecro, committere, quod ante in exercitu Caesaris non accidit, ut rei militaris dedecus admittatur, incolumemque ad eum deferte&#8221;. Hoc casu aquila conservatur omnibus primae cohortis centurionibus interfectis praeter principem priorem.</font></p>
<p><font color="#c28a34">All&#8217;annuncio di questo assalto improvviso, Marcellino manda dal campo coorti in aiuto ai nostri in difficoltà, ma queste trovarono i nostri in fuga e non poterono col loro arrivo infondere coraggio; esse stesse non sostennero l&#8217;assalto nemico. E così, qualunque aiuto inviato, contaminato dal terrore dei fuggitivi, aumentava a sua volta terrore e pericolo: infatti la ritirata veniva impedita dal gran numero di uomini. In quella battaglia un aquilifero, ferito gravemente, mentre già gli venivano meno le forze, alla vista dei nostri cavalieri disse: &#8220;Quest&#8217;aquila io da vivo per molti anni l&#8217;ho difesa con grande zelo e ora, morendo, la restituisco a Cesare con la medesima fedeltà. Vi prego, non permettete che sia commesso atto vergognoso per l&#8217;onore militare, cosa che mai è avvenuta prima nell&#8217;esercito di Cesare, e consegnategliela intatta&#8221;. In tal modo l&#8217;aquila fu salvata, sebbene fossero uccisi tutti i centurioni della prima coorte, eccetto il centurione al comando della prima centuria.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/cesare/de-bello-civili-iii-64-l-eroico-sacrificio-di-un-soldato-vessillifero/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>&#8220;Il prestigio di Augusto presso i popoli stranieri&#8221;</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/eutropio/il-prestigio-di-augusto-presso-i-popoli-stranieri/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/eutropio/il-prestigio-di-augusto-presso-i-popoli-stranieri/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 04 Mar 2010 23:41:53 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Eutropio]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/?p=987</guid>
		<description><![CDATA[Scythae et Indi, quibus antea Romanorum nomen incognitum fuerat, munera et legatos ad eum miserunt. Galatia quoque sub hoc provincia facta est cum antea regnum fuisset, priusque eam M.Lollius pro praetore administravit. Tanto autem amore etiam apud barbaros fuit, ut reges populi Romani amici in honorem eius conderent civitates, quas Caesareas nominarent, sicut in Mauritania [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Scythae et Indi, quibus antea Romanorum nomen incognitum fuerat, munera et legatos ad eum miserunt. Galatia quoque sub hoc provincia facta est cum antea regnum fuisset, priusque eam M.Lollius pro praetore administravit. Tanto autem amore etiam apud barbaros fuit, ut reges populi Romani amici in honorem eius conderent civitates, quas Caesareas nominarent, sicut in Mauritania rex Iuba fecit et in Palestina, ubi Caesarea nunc urbs est clarissima. Multi autem reges ex suis regnis venerunt, ut ei obsequerentur et habitu Romano togati ad vehiculum vel equum ipsius cucurrerunt. Rem publicam beatissimam Tiberio successori reliquit, qui privignus ei, mox gener; postremo adoptione filius fuerat.</font></p>
<p><font color="#c28a34">Gli Sciti e gli Indi, ai quali in precedenza era stato sconosciuto il nome dei Romani, gli inviarono dei doni e degli ambasciatori. Anche la Galazia diventò sotto questi anche provincia poichè era stata dapprima un regno, e Marco Lollio la amministrò per primo come pretore. Di tanto affetto poi godette anche presso i Barbari, che i sovrani amici del popolo Romano fondarono città in suo onore, ora è una famosissima città. Arrivarono poi molti sovrani dai propri regni, per rendergli omaggio e vestiti secondo la moda romana accorsero verso il suo carro o il suo cavallo. Lasciò uno stato molto fiorente al successore Tiberio, il quale gli era stato dapprima figliastro, poi genero; infine figlio per adozione.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/eutropio/il-prestigio-di-augusto-presso-i-popoli-stranieri/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
