Benvenuto su LOL - Versioni Tradotte! Ecco le ultime versioni tradotte:

“La battaglia di Canne”

di Altre versioni

Hannibal, Carthaginiensium strenuus dux, postquam apud Ticinum, Trebiam et Trasumenum lacum romanorum exercitus devicerat, in Apuliam pervenit et apud Cannas castra posuit. Contra Hannibalem L. Aemilius Paulus et M. Terentius Varro consules venerunt et cum hostium exercitu in planitie Cannensi prima diei hora aciem instruxerunt et proelium commiserunt. Romani usque ad vesperum strenue pugnaverunt sed gravem cladem acciperunt; Hannibal enim uno proelio consulum exercitus profligavit, Paulum consulem, qui inter primas acies fortiter pugnabat, mortifere vulneravit et aliquot praetera consulares occidit, peditum equitumque ingentem caedem fecit; milites superstites post cladem multos dies in agris perterriti erraverunt et Venusiam pervenerunt.

Annibale, valoroso condottiero dei Cartaginesi, dopo che aveva vinto l’esercito dei Romani presso il Ticino, il Trebbia e il lago Trasimeno, giunse in Puglia e pose l’accampamento presso Canne. Contro Annibale andarono i consoli L. Emiolio Paolo e M. Terenzio Varrone e con l’esercito dei nemici, nella pianura cannense, alla prima ora del giorno disposero l’esercito e iniziarono il combattimento. I Romani combatterono strenuamente fino a sera, ma ricevettero una grave sconfitta. Annibale infatti in un solo combattimento sconfisse l’esercito dei consoli. Colpì a morte il console Paolo, che tra le prime schiere combatteva valorosamente, e uccise numerosi consolari, fece una grande strage di fanti e cavalieri; i soldati superstiti dopo la disfatta, spaventati vagarono per molti giorni nei campi e giunsero al Venusio.


Aruspici

di Altre versioni

Haruspices magis vatum quam sacerdotum genus fuerunt, qui Romae senatus iussu aut consulum, victimarum exta inspiciebant, et, praesertim iecoris et cordis observatione, aut futura praedicebant aut prodigia et omina procurabant. Haruspicinam artem ab Etruscis Romani sumpserunt et per multos annos haruspices ab Etruria arcesserunt. Horum officium erat etiam fulmina sepelire; res enim tactas fulmine terra obruebant, spatiumque, in quod fulmen inciderat, puteali saepiebant. Tamen non omnes haruspicinae credebant; alii eam iudicabant summam stultitiam.

Gli aruspici erano una specie di indovini piuttosto che di sacerdoti, che a Roma per ordine del Senato o dei consoli, esaminavano le interiora delle vittime e, soprattutto con l’osservazione del fegato e del cuore, o predicevano il futuro o facevano previsioni e presagi. I Romani ereditarono l’arte degli aruspici dagli etruschi e per molti anni presero gli aruspici dall’Etruria. Era dovere di costoro anche annientare i fulmini; infatti sotterravano con la terra le cose colpite dal fulmine e circondavano di petali la superficie dove il fulmine si era abbattuto. Tuttavia non tutti avevano fiducia nell’arte degli aruspici; altri la giudicavano un’enorme sciocchezza.


« Pagina precedente · Pagina successiva »