<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>LOL - Versioni Tradotte &#187; Irzio</title>
	<atom:link href="http://www.versionitradotte.it/versioni/irzio/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.versionitradotte.it</link>
	<description>Latino On Line - Versioni di latino tradotte</description>
	<lastBuildDate>Tue, 07 Feb 2012 01:24:05 +0000</lastBuildDate>
	<language>en</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=3.3.1</generator>
		<item>
		<title>&#8220;Azioni e reazioni durante un assedio&#8221;</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/irzio/azioni-e-reazioni-durante-un-assedio/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/irzio/azioni-e-reazioni-durante-un-assedio/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 04 Sep 2008 12:15:36 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Irzio]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/?p=661</guid>
		<description><![CDATA[Magnus fons aquae sub ipsius oppidi muro prorumpebat. Itaque a nostris extruitur agger, in quo alta turris collocatur, non quidem quae menibus adaequet sed quae fontis fastigium superet. Ex qua cum tela tormentis iacerenturad fontis aditum, oppidani a fonte removebantur: qua re non solum homines, sed pecora atqu iumenta siti consumebantur. Quo malo perterriti, oppidani [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Magnus fons aquae sub ipsius oppidi muro prorumpebat. Itaque a nostris extruitur agger, in quo alta turris collocatur, non quidem quae menibus adaequet sed quae fontis fastigium superet. Ex qua cum tela tormentis iacerenturad fontis aditum, oppidani a fonte removebantur: qua re non solum homines, sed pecora atqu iumenta siti consumebantur. Quo malo perterriti, oppidani cupas sevo, pice, scandulis complebant; eas ardentes in opera provolvebant eodemque tempore acerrime pugnabant, ne Romani incendium restringuere possent. Magna repente in ipsis operibus flamma exstitit. Quaecumque enim per locum praecipitem missa erant, ea, vineis et aggere suppressa, incendebant id ipsium quod morabatur. Milites nostri, qui periculoso genere proelii premebantur, tamen omnia fortissimo sustinebant animo; quisquis in operibus erat, telis hostium flammaeque se praebebat.</font></p>
<p><font color="#c28a34">Una grande fonte sgorgava dal muro della stessa città. E così dai nostri venne costruita una diga, nella quale venne collocata un&#8217;alta torre, che doveva non tanto raggiungere l&#8217;altezza delle mura ma superare l&#8217;altezza della fonte. Dalla torre le macchine da lancio scagliavano dardi verso l&#8217;accesso alla fonte e gli abitanti non potevano rifornirsi senza pericolo così non solo il bestiame e i giumenti soffrivano la sete, ma anche la grande massa dei nemici. Atterriti da questo male, gli abitanti riempivano barili di sego, pece, assicelle, gli davano fuoco e li facevano rotolare e nello stesso tempo combattevano strenuamente, perchè i Romani non potessero estinguere l&#8217;incendio. All&#8217;improvviso nelle stesse opere scoppiò una grande fiamma. Tutte erano mandate in un luogo in discesa, quelle, ostacolate dalle vigne e dal campo, incendiavano ciò stesso che tratteneva. I nostri soldati, che erano premuti dal pericoloso tipo di combattimento, tuttavia sostenevano ogni cosa con grande animo, chiunque era in opera, si offriva ai dardi dei nemici e alle fiamme.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/irzio/azioni-e-reazioni-durante-un-assedio/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>De Bello Gallico, VIII, Prologo</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-prologo/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-prologo/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 04 Apr 2006 16:20:22 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Irzio]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/aulo-irzio/de-bello-gallico-viii-prologo/</guid>
		<description><![CDATA[Coactus assiduis tuis vocibus, Balbe, cum cotidiana mea recusatio non difficultatis excusationem, sed inertiae videretur deprecationem habere, rem difficillimam suscepi. Caesaris nostri commentarios rerum gestarum Galliae, non comparantibus superioribus atque insequentibus eius scriptis, contexui novissimumque imperfectum ab rebus gestis Alexandriae confeci usque ad exitum non quidem civilis dissensionis, cuius finem nullum videmus, sed vitae Caesaris. [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Coactus assiduis tuis vocibus, Balbe, cum cotidiana mea recusatio non difficultatis excusationem, sed inertiae videretur deprecationem habere, rem difficillimam suscepi. Caesaris nostri commentarios rerum gestarum Galliae, non comparantibus superioribus atque insequentibus eius scriptis, contexui novissimumque imperfectum ab rebus gestis Alexandriae confeci usque ad exitum non quidem civilis dissensionis, cuius finem nullum videmus, sed vitae Caesaris. Quos utinam qui legent scire possint quam invitus susceperim scribendos, qua facilius caream stultitiae atque arrogantiae crimine, qui me mediis interposuerim Caesaris scriptis. Constat enim inter omnes nihil tam operose ab aliis esse perfectum, quod non horum elegantia commentariorum superetur: qui sunt editi, ne scientia tantarum rerum scriptoribus deesset, adeoque probantur omnium iudicio ut praerepta, non praebita, facultas scriptoribus videatur. Cuius tamen rei maior nostra quam reliquorum est admiratio: ceteri enim, quam bene atque emendate, nos etiam, quam facile atque celeriter eos perfecerit scimus. Erat autem in Caesare cum facultas atque elegantia summa scribendi, tum verissima scientia suorum consiliorum explicandorum. Mihi ne illud quidem accidit, ut Alexandrino atque Africano bello interessem; quae bella quamquam ex parte nobis Caesaris sermone sunt nota, tamen aliter audimus ea, quae rerum novitate aut admiratione nos capiunt, aliter, quae pro testimonio sumus dicturi. Sed ego nimirum, dum omnes excusationis causas colligo ne cum Caesare conferar, hoc ipsum crimen arrogantiae subeo, quod me iudicio cuiusquam existimem posse cum Caesare comparari. Vale.</font></p>
<p><font color="#c28a34">Costretto dalle tue assidue esortazioni, Balbo, visto che il mio quotidiano rifiuto non sembrava ammettere la scusa della difficoltà, ma incontrava il biasimo dell&#8217;inerzia, ho assunto un compito davvero difficile: i commentari del nostro Cesare sulle sue imprese in Gallia, li ho integrati con le vicende che non comparivano e li ho collegati ai suoi scritti successivi; inoltre, l&#8217;ultima opera, da lui lasciata incompiuta, l&#8217;ho terminata a partire dalle imprese alessandrine per arrivare non dico al termine della guerra civile, di cui non vediamo ancora la fine, ma alla morte di Cesare. Vorrei che i lettori sapessero quanto malvolentieri mi sia assunto il compito di scriverli, per essere con più facilità assolto dall&#8217;accusa di stoltezza e arroganza, io che ho inserito tra gli scritti di Cesare i miei. Tutti lo sanno: non c&#8217;è opera di altri autori che sia stata composta con altrettanta cura e che non sia superata dall&#8217;eleganza di questi commentari. Furono pubblicati perché agli storici non mancasse il materiale su imprese così grandi; ma tutti ne riconobbero il valore, al punto che sembrava preclusa, e non offerta, la possibilità di narrarle. In tal senso, comunque, la nostra ammirazione supera quella degli altri: perché tutti ne vedono la bellezza e la perfezione. ma noi sappiamo anche con quale facilità e rapidità li abbia composti. Cesare, infatti, aveva sia una straordinaria disposizione ed eleganza nello scrivere, sia un&#8217;autentica capacità di illustrare i suoi disegni. Io non ho partecipato direttamente alla guerra alessandrina e africana; sebbene in parte esse mi siano note per bocca di Cesare, tuttavia un conto è udire i fatti che ci colpiscono per la loro singolarità o che ci riempiono d&#8217;ammirazione, un altro è esporre gli avvenimenti per testimonianza diretta. Ma proprio mentre cerco ogni motivo di scusa per non essere accostato a Cesare, mi espongo all&#8217;accusa di arroganza, per aver pensato che qualcuno possa paragonarmi a lui. Stammi bene.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-prologo/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>De Bello Gallico, VIII, 9</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-9/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-9/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 04 Apr 2006 16:18:40 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Irzio]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/aulo-irzio/de-bello-gallico-viii-9/</guid>
		<description><![CDATA[Cum repente instructas velut in acie certo gradu legiones accedere Galli viderent, quorum erant ad Caesarem plena fiduciae consilia perlata, sive certamiuis periculo sive subito adventu sive exspectatione nostri consili copias instruunt pro castris nec loco superiore decedunt. Caesar, etsi dimicare optaverat, tamen admiratus tantam multitudinem hostium valle intermissa magis in altitudinem depressa quam late [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Cum repente instructas velut in acie certo gradu legiones accedere Galli viderent, quorum erant ad Caesarem plena fiduciae consilia perlata, sive certamiuis periculo sive subito adventu sive exspectatione nostri consili copias instruunt pro castris nec loco superiore decedunt. Caesar, etsi dimicare optaverat, tamen admiratus tantam multitudinem hostium valle intermissa magis in altitudinem depressa quam late patente castra castris hostium confert. Haec imperat vallo pedum XII muniri, loriculam pro [hac] ratione eius altitudinis inaedificari; fossam duplicem pedum denum quinum lateribus deprimi directis; turres excitari crebras in altitudinem trium tabulatorum, pontibus traiectis constratisque coniungi, quorum frontes viminea loricula munirentur; ut ab hostibus duplici fossa, duplici propugnatorum ordine defenderentur, quorum alter ex pontibus, quo tutior altitudine esset, hoc audacius longiusque permitteret tela, alter, qui propior hostem in ipso vallo collocatus esset, ponte ab incidentibus telis tegeretur. Portis fores altioresque turres imposuit.</font></p>
<p><font color="#c28a34">Non appena vedono all&#8217;improvviso le nostre legioni, schierate a battaglia, avanzare con passo deciso, i Galli, benché i loro propositi, secondo le informazioni avute da Cesare, fossero molto baldanzosi, schierano le truppe dinnanzi al campo e non scendono dalle alture, forse per evitare i rischi dello scontro o per la sorpresa del nostro arrivo repentino oppure in attesa delle nostre mosse. Cesare, anche se prima desiderava il combattimento, colpito adesso dalla massa degli avversari, da cui ci separava una valle più profonda che larga, piazza il campo davanti a quello nemico. Ordina di fortificarlo con un vallo di dodici piedi e di aggiungervi un piccolo parapetto di altezza proporzionata; fa scavare una coppia di fosse di quindici piedi a pareti verticali, erigere parecchie torri a tre piani, raccordate mediante ponti, coperti e protetti verso l&#8217;esterno da un parapetto di graticcio. Così, la difesa era assicurata da una coppia di fosse e da un duplice ordine di combattenti: il primo ordine, dai ponti, più sicuro per via dell&#8217;altezza, poteva scagliare le frecce con maggior audacia e più lontano; l&#8217;altro, situato più vicino al nemico, proprio sul vallo, grazie ai ponti stessi era protetto dalla pioggia di dardi. Dota di battenti le porte e le affianca con torri più alte.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-9/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>De Bello Gallico, VIII, 8</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-8/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-8/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 04 Apr 2006 16:17:16 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Irzio]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/aulo-irzio/de-bello-gallico-viii-8/</guid>
		<description><![CDATA[Quae Caesar consentientibus pluribus cum cognosset atque ea quae proponerentur consilia plena prudentiae longeque a temeritate barbarorum remota esse iudicaret, omnibus rebus inserviendum statuit, quo celerius hostis contempta sua paucitate prodiret in aciem. Singularis enim virtutis veterrimas legiones VII, VIII, VIIII habebat, summae spei delectaeque iuventutis XI, quae octavo iam stipendio tamen in collatione reliquarum [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Quae Caesar consentientibus pluribus cum cognosset atque ea quae proponerentur consilia plena prudentiae longeque a temeritate barbarorum remota esse iudicaret, omnibus rebus inserviendum statuit, quo celerius hostis contempta sua paucitate prodiret in aciem. Singularis enim virtutis veterrimas legiones VII, VIII, VIIII habebat, summae spei delectaeque iuventutis XI, quae octavo iam stipendio tamen in collatione reliquarum nondum eandem vetustatis ac virtutis ceperat opinionem. Itaque consilio advocato, rebus eis quae ad se essent delatae omnibus eitis animos multitudinis confirmat. Si forte hostes trium legionum numero posset elicere ad dimicandum, agminis ordinem ita constituit, ut legio septima, octava, nona ante omnia irent impedimenta, deinde omnium impedimentorum agmen, quod tamen erat mediocre, ut in expeditionibus esse consuevit, cogeret undecima, ne maioris multitudinis species accidere hostibus posset quam ipsi depoposcissent. Hac ratione paene quadrato agmine instructo in conspectum hostium celerius opinione eorum exercitum adducit.</font></p>
<p><font color="#c28a34">Quando da diverse e concordi fonti conobbe il piano nemico e giudicò molto accorti i propositi che gli venivano illustrati e ben lontani dalla solita avventatezza dei barbari, decise di sfruttare ogni mezzo per indurre gli avversari a scendere in campo al più presto, per disprezzo dell&#8217;esiguità dei suoi effettivi. Aveva con sé, infatti, le legioni più anziane, la settima, l&#8217;ottava, la nona, straordinarie per valore, nonché una legione di belle speranze, composta da giovani scelti, l&#8217;undicesima, che già da otto anni riceveva la paga, ma, in confronto alle altre, non si era ancora guadagnata la stessa fama di provato valore. Così, convocato il consiglio di guerra, espone tutte le notizie che gli erano state riferite e rafforza il coraggio delle truppe. Per attirare i nemici a battaglia, illudendoli di avere di fronte tre legioni, fissa l&#8217;ordine di marcia come segue: la settima, l&#8217;ottava e la nona legione dovevano procedere in testa, seguite dalla colonna delle salmerie, poco numerose ovviamente, come succede di solito nelle spedizioni; l&#8217;undicesima doveva costituire la coda, per non mostrare ai nemici una consistenza numerica superiore a quanto essi sperassero. Con tale schieramento, formando in pratica il quadrato, arriva con i suoi in vista dei nemici più presto di quanto essi pensassero.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-8/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>De Bello Gallico, VIII, 7</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-7/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-7/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 04 Apr 2006 16:15:57 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Irzio]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/aulo-irzio/de-bello-gallico-viii-7/</guid>
		<description><![CDATA[His copiis coactis ad Bellovacos proficiscitur castrisque in eorum finibus positis equitum turmas dimittit in omnes partes ad aliquos excipiendos ex quibus hostium consilia cognosceret. Equites officio functi renuntiant paucos in aedificiis esse inventos, atque hos, non qui agrorum colendorum causa remansissent (namque esse undique diligenter demigratum), sed qui speculandi causa essent remissi. A quibus [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">His copiis coactis ad Bellovacos proficiscitur castrisque in eorum finibus positis equitum turmas dimittit in omnes partes ad aliquos excipiendos ex quibus hostium consilia cognosceret. Equites officio functi renuntiant paucos in aedificiis esse inventos, atque hos, non qui agrorum colendorum causa remansissent (namque esse undique diligenter demigratum), sed qui speculandi causa essent remissi. A quibus cum quaereret Caesar quo loco multitudo esset Bellovacorum quodve esset consilium eorum, inveniebat Bellovacos omnes qui arma ferre possent in unum locum convenisse, itemque Ambianos, Aulercos, Caletos, Veliocasses, Atrebatas; locum castris excelsum in silva circumdata palude delegisse, impedimenta omnia in ulteriores silvas contulisse. Complures esse principes belli auctores, sed multitudinem maxime Correo obtemperare, quod ei summo esse odio nomen populi Romani intellexissent. Paucis ante diebus ex his castris Atrebatem Commium discessisse ad auxilia Germanorum adducenda; quorum et vicinitas propinqua et multitudo esset infinita. Constituisse autem Bellovacos omnium principum consensu, summa plebis cupiditate, si, ut diceretur, Caesar cum tribus legionibus veniret, offerre se ad dimicandum, ne miseriore ac duriore postea condicione cum toto exercitu decertare cogerentur; si maiores copias adduceret, in eo loco permanere quem delegissent, pabulatione autem, quae propter anni tempus cum exigua tum disiecta esset, et frumentatione et reliquo commeatu ex insidiis prohibere Romanos.</font></p>
<p><font color="#c28a34">Riunite queste truppe, punta sui Bellovaci, stabilisce il campo nei loro territori e manda dappertutto squadroni di cavalleria per catturare prigionieri, che lo avrebbero messo al corrente dei piani nemici. I cavalieri, eseguito l&#8217;ordine, riferiscono di aver trovato solo pochi nemici in case isolate, ma non si trattava di gente rimasta a coltivare i campi (tutte le zone, infatti, erano state scrupolosamente evacuate), bensì di osservatori rispediti a sorvegliare le nostre mosse. Avendo chiesto ai prigionieri dove si trovava il grosso dei Bellovaci e quali ne fossero i disegni, Cesare ricevette le seguenti indicazioni: tutti i Bellovaci in grado di portare armi si erano radunati in un solo luogo, come pure gli Ambiani, gli Aulerci, i Caleti, i Veliocassi, gli Atrebati; avevano scelto per l&#8217;accampamento una località in alto, in una selva circondata da una palude e avevano ammassato tutti i bagagli nei boschi alle spalle. Parecchi erano i capi, fautori della guerra, ma la massa obbediva in particolare a Correo, in quanto era noto il suo odio mortale per il nome del popolo romano. Pochi giorni prima, l&#8217;atrebate Commio si era allontanato dal campo in cerca di rinforzi presso i Germani, che erano vicini e di numero sterminato. Poi, i Bellovaci, col consenso di tutti i capi, tra l&#8217;entusiasmo generale, avevano deciso di esporsi a un combattimento, se davvero Cesare fosse giunto con tre legioni, come si diceva; in tal modo, non sarebbero stati costretti, in seguito, a lottare contro tutto l&#8217;esercito in condizioni più difficili e ardue; se, invece, Cesare avesse condotto truppe più numerose, si sarebbero attestati nella posizione che avevano scelto e avrebbero impedito ai Romani, mediante imboscate, la raccolta di foraggio (che non solo scarseggiava, ma era anche disperso qua e là per via della stagione), nonché di grano e di altri viveri.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-7/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>De Bello Gallico, VIII, 6</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-6/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-6/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 04 Apr 2006 16:14:41 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Irzio]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/aulo-irzio/de-bello-gallico-viii-6/</guid>
		<description><![CDATA[Caesar tempore anni difficillimo, cum satis haberet convenientes manus dissipare, ne quod initium belli nasceretur, quantumque in ratione esset, exploratum haberet sub tempus aestivorum nullum summum bellum posse conflari, Gaium Trebonium cum duabus legionibus, quas secum habebat, in hibernis Cenabi collocavit; ipse, cum crebris legationibus Remorum certior fieret Bellovacos, qui belli gloria Gallos omnes Belgasque [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Caesar tempore anni difficillimo, cum satis haberet convenientes manus dissipare, ne quod initium belli nasceretur, quantumque in ratione esset, exploratum haberet sub tempus aestivorum nullum summum bellum posse conflari, Gaium Trebonium cum duabus legionibus, quas secum habebat, in hibernis Cenabi collocavit; ipse, cum crebris legationibus Remorum certior fieret Bellovacos, qui belli gloria Gallos omnes Belgasque praestabant, finitimasque his civitates duce Correo Bellovaco et Commio Atrebate exercitus comparare atque in unum locum cogere, ut omni multitudine in fines Suessionum, qui Remis erant attributi, facerent impressionem, pertinere autem non tantum ad dignitatem sed etiam ad salutem suam iudicaret nullam calamitatem socios optime de re publica meritos accipere, legionem ex hibernis evocat rursus undecimam; litteras autem ad Gaium Fabium mittit, ut in fines Suessionum legiones duas quas habebat adduceret, alteramque ex duabus ab Labieno arcessit. Ita, quantum hibernorum opportunitas bellique ratio postulabat, perpetuo suo labore in vicem legionibus expeditionum onus iniungebat.</font></p>
<p><font color="#c28a34">Cesare, in una stagione davvero ostile, al fine di prevenire l&#8217;inizio di una guerra riteneva di aver fatto a sufficienza per disperdere le forze nemiche che si stavano concentrando ed era convinto, per quanto si poteva ragionevolmente supporre, che nessun grave conflitto potesse scoppiare fino all&#8217;estate. Allora, alloggiò a Cenabo, nei quartieri d&#8217;inverno, C. Trebonio alla testa delle due legioni che aveva con sé. I Remi, con frequenti ambascerie, lo informavano che i Bellovaci, superiori a tutti i Galli e ai Belgi quanto a gloria militare, e i popoli limitrofi, sotto la guida del bellovaco Correo e dell&#8217;atrebate Commio, allestivano truppe e le radunavano in un solo luogo, per attaccare in massa le terre dei Suessioni, vassalli dei Remi. Che alleati benemeriti verso la nostra repubblica non patissero alcun torto, Cesare la ritenne questione riguardante non solo la sua dignità, ma anche la sua sicurezza. Perciò, richiama nuovamente dal campo invernale l&#8217;undicesima legione, poi invia una lettera a C. Fabio, perché guidi nei territori dei Suessioni le due legioni che aveva ai suoi ordini; a Labieno richiede una delle due legioni di cui disponeva. Così, conciliando le necessità dei campi invernali e le esigenze del conflitto, alle legioni imponeva a turno l&#8217;onere delle spedizioni, ma non concedeva mai riposo a se stesso.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-6/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>De Bello Gallico, VIII, 55</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-55/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-55/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 04 Apr 2006 16:13:22 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Irzio]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/aulo-irzio/de-bello-gallico-viii-55/</guid>
		<description><![CDATA[Quo cum venisset, cognoscit per C. Marcellum consulem legiones duas ab se remissas, quae ex senatus consulto deberent ad Parthicum bellum duci, Cn. Pompeio traditas atque in Italia retentas esse. Hoc facto quamquam nulli erat dubium, quidnam contra Caesarem pararetur, tamen Caesar omnia patienda esse statuit, quoad sibi spes aliqua relinqueretur iure potius disceptandi quam [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Quo cum venisset, cognoscit per C. Marcellum consulem legiones duas ab se remissas, quae ex senatus consulto deberent ad Parthicum bellum duci, Cn. Pompeio traditas atque in Italia retentas esse. Hoc facto quamquam nulli erat dubium, quidnam contra Caesarem pararetur, tamen Caesar omnia patienda esse statuit, quoad sibi spes aliqua relinqueretur iure potius disceptandi quam belli gerendi.</font></p>
<p><font color="#c28a34">Appena vi giunge, viene a sapere che, per iniziativa del console C. Marcello, le due legioni da lui fornite per la guerra contro i Parti, come da ordine del senato, erano invece state assegnate a Cn. Pompeo e trattenute in Italia. L&#8217;accaduto non lasciava dubbi su che cosa stessero tramando contro di lui, ma Cesare decise di sopportare tutto, finché gli restava qualche speranza di risolvere la questione in termini di diritto piuttosto che con le armi. </font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-55/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>De Bello Gallico, VIII, 54</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-54/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-54/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 04 Apr 2006 16:12:22 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Irzio]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/aulo-irzio/de-bello-gallico-viii-54/</guid>
		<description><![CDATA[Fit deinde senatus consultum, ut ad bellum Parthi cum legio una a Cn. Pompeio, altera a C. Caesare mitteretur; neque obscure duae legiones uni detrahuntur. Nam Cn. Pompeius legionem primam, quam ad Caesarem miserat, confectam ex delectu provinciae Caesaris, eam tamquam ex suo numero dedit. Caesar tamen, cum de voluntate minime dubium esset adversariorum suorum, [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Fit deinde senatus consultum, ut ad bellum Parthi cum legio una a Cn. Pompeio, altera a C. Caesare mitteretur; neque obscure duae legiones uni detrahuntur. Nam Cn. Pompeius legionem primam, quam ad Caesarem miserat, confectam ex delectu provinciae Caesaris, eam tamquam ex suo numero dedit. Caesar tamen, cum de voluntate minime dubium esset adversariorum suorum, Pompeio legionem remisit et suo nomine quintam decimam, quam in Gallia citeriore habuerat, ex senatus consulto iubet tradi. In eius locum tertiam decimam legionem in Italiam mittit quae praesidia tueretur, ex quibus praesidiis quinta decima deducebatur. Ipse exercitui distribuit hiberna: C. Trebonium cum legionibus quattuor in Belgio collocat, C. Fabium cum totidem in Aeduos deducit. Sic enim existimabat tutissimam fore Galliam, si Belgae, quorum maxima virtus, Aedui, quorum auctoritas summa esset, exercitibus continerentur. Ipse in Italiam profectus est.</font></p>
<p><font color="#c28a34">Il senato, in seguito, decise che per la guerra contro i Parti Cn. Pompeo e C. Cesare inviassero una legione a testa; ma è chiaro che le due legioni sono sottratte a uno solo. Cn. Pompeo, infatti, diede, come proveniente dalle sue, la prima legione, da lui inviata a Cesare dopo averla arruolata nella provincia di Cesare stesso. Quest&#8217;ultimo, tuttavia, benché non ci fossero dubbi sulle intenzioni dei suoi avversari, restituì la legione a Pompeo e, a proprio titolo, rispettando la delibera del senato, invia la quindicesima, dislocata in Gallia cisalpina. Al posto di questa, invia in Italia la tredicesima legione, a protezione dei posti di difesa evacuati dalla quindicesima. Assegna all&#8217;esercito i quartieri d&#8217;inverno: situa C. Trebonio in Belgio con quattro legioni e con altrettante invia C. Fabio nelle terre degli Edui. Pensava che, così, la Gallia sarebbe stata veramente sotto controllo, se le truppe avessero tenuto a bada i Belgi, che erano i più valorosi, e gli Edui, che godevano di grandissimo prestigio. Dal canto suo, parte per l&#8217;Italia.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-54/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>De Bello Gallico, VIII, 53</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-53/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-53/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 04 Apr 2006 16:10:53 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Irzio]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/aulo-irzio/de-bello-gallico-viii-53/</guid>
		<description><![CDATA[Magnum hoc testimonium senatus erat universi conveniensque superiori facto. Nam Marcellus proximo anno, cum impugnaret Caesaris dignitatem, contra legem Pompei et Crassi rettulerat ante tempus ad senatum de Caesaris provinciis, sententiisque dictis discessionem faciente Marcello, qui sibi omnem dignitatem ex Caesaris invidia quaerebat, senatus frequens in alia omnia transiit. Quibus non frangebantur animi inimicorum Caesaris, [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444">Magnum hoc testimonium senatus erat universi conveniensque superiori facto. Nam Marcellus proximo anno, cum impugnaret Caesaris dignitatem, contra legem Pompei et Crassi rettulerat ante tempus ad senatum de Caesaris provinciis, sententiisque dictis discessionem faciente Marcello, qui sibi omnem dignitatem ex Caesaris invidia quaerebat, senatus frequens in alia omnia transiit. Quibus non frangebantur animi inimicorum Caesaris, sed admonebantur quo maiores pararent necessitates, quibus cogi posset senatus id probare, quod ipsi constituissent.</font></p>
<p><font color="#c28a34">Era una prova lampante dell&#8217;unanimità del senato e coincideva con quanto era accaduto in precedenza. L&#8217;anno prima, infatti, M. Marcello aveva cercato di scalzare Cesare dalla sua carica e, contro una legge di Pompeo e Crasso, aveva tenuto al senato una relazione sulle province di Cesare, prima della scadenza del mandato. Dopo la discussione, Marcello, che ricercava ogni prestigio politico dalla sua ostilità contro Cesare, aveva messo ai voti la sua proposta, ma il senato, compatto, l&#8217;aveva respinta. L&#8217;insuccesso non aveva demoralizzato i nemici di Cesare, anzi li incitava a prepararsi a misure più gravi, con cui costringere il senato ad approvare ciò che loro volevano.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-53/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>De Bello Gallico, VIII, 52</title>
		<link>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-52/</link>
		<comments>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-52/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 04 Apr 2006 16:07:39 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Irzio]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.versionitradotte.it/aulo-irzio/de-bello-gallico-viii-52/</guid>
		<description><![CDATA[Cum omnes regiones Galliae togatae Caesar percucurrisset, summa celeritate ad exercitum Nemetocennam rediit legionibusque ex omnibus hibernis ad fines Treverorum evocatis eo profectus est ibique exercitum lustravit. T. Labienum Galliae togatae praefecit, quo maiore commendatione conciliaretur ad consulatus petitionem. Ipse tantum itinerum faciebat, quantum satis esse ad mutationem locorum propter salubritatem existimabat. Ibi quamquam crebro [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#454444"> Cum omnes regiones Galliae togatae Caesar percucurrisset, summa celeritate ad exercitum Nemetocennam rediit legionibusque ex omnibus hibernis ad fines Treverorum evocatis eo profectus est ibique exercitum lustravit. T. Labienum Galliae togatae praefecit, quo maiore commendatione conciliaretur ad consulatus petitionem. Ipse tantum itinerum faciebat, quantum satis esse ad mutationem locorum propter salubritatem existimabat. Ibi quamquam crebro audiebat Labienum ab inimicis suis sollicitari certiorque fiebat id agi paucorum consiliis, ut interposita senatus auctoritate aliqua parte exercitus spoliaretur, tamen neque de Labieno credidit quidquam neque contra senatus auctoritatem ut aliquid faceret potuit adduci. Iudicabat enim liberis sententiis patrum conscriptorum causam suam facile obtineri. Nam C. Curio, tribunus plebis, cum Caesaris causam dignitatemque defendendam suscepisset, saepe erat senatui pollicitus, si quem timor armorum Caesaris laederet, et quoniam Pompei dominatio atque arma non minimum terrorem foro inferrent, discederet uterque ab armis exercitusque dimitteret: fore eo facto liberam et sui iuris civitatem. Neque hoc tantum pollicitus est, sed etiam sc. per discessionem facere coepit; quod ne fieret consules amicique Pompei iusserunt atque ita rem morando discusserunt.</font></p>
<p><font color="#c28a34">Dopo aver percorso tutte le regioni della Gallia togata, con estrema rapidità Cesare rientrò a Nemetocenna presso l&#8217;esercito; richiamate nelle terre dei Treveri le legioni che erano nei campi invernali, le raggiunse e passò in rassegna le truppe. Pose T. Labieno a capo della Gallia togata, per guadagnare un maggior favore alla sua candidatura al consolato. Spostava l&#8217;esercito di tanto, quanto gli pareva utile mutare i luoghi per ragioni igieniche. In quel periodo gli giungeva ripetutamente voce che i suoi avversari facevano pressioni su Labieno e veniva avvertito che, per le manovre di pochi, si cercava di sottrargli parte delle truppe mediante un intervento del senato. Tuttavia, non prestò fede alle voci su Labieno, né si lasciò indurre ad atti che contrastassero con l&#8217;autorità del senato. Era convinto, infatti, che se vi fosse stata una libera votazione dei senatori, la sua causa avrebbe prevalso con facilità. E C. Curione, tribuno della plebe, avendo preso a difendere le ragioni e l&#8217;onore di Cesare, aveva più volte detto al senato che, se il timore delle armi di Cesare infastidiva qualcuno, il potere assoluto e gli armamenti di Pompeo incutevano al foro non meno terrore, e aveva proposto che entrambi deponessero le armi e congedassero i loro eserciti: la città, così, sarebbe ritornata libera e indipendente. E non si limitò a proporlo, ma prese, lui, l&#8217;iniziativa di una votazione per spostamento: a essa si opposero i consoli e gli amici di Pompeo e tirarono in lungo la cosa fino a che l&#8217;assemblea non si sciolse.</font></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.versionitradotte.it/irzio/de-bello-gallico-viii-52/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>

